ေသခါနီးဘာကိုအာရံုျပဳရမလဲ- စဥ္းစားစရာေလးမ်ား(၁)

ဒီေန့ က်မတရားတပုဒ္နာမိပါတယ္။ ဒီတရားေဟာတဲ့ဆရာေတာ္က ဘာေျပာလဲဆိုေတာ့ အေမေတြ အေဖေတြ ေသဆံုးခါနီးရင္ အာရံုေကာင္းေအာင္လို့ သူတို့ေတြျပဳခဲ့တဲ့ ကုသိုလ္ေကာင္းမွုေတြကို ေသခါနီးတဲ့အခါ ေဘးက ေနေျပာေပးဘုိ့ပါ။ ဒီလိုၾကားေနတာ အခုမွ မဟုတ္ပါဘူးရွင္။ မၾကာခဏ ဘုန္းဘုနး္ေတြေဟာေနတာၾကားခဲ့ နာခဲ့ဘူးပါတယ္ေနာ္။ ဓမၼမိတ္ေဆြေတြလည္း ဒီလိုအမ်ားၾကီးၾကားခဲ့နာခဲ့ဘူးမွာပါ။
မဟာေဗာဓိျမိဳင္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးကေတာ့ မိဘေတြကို မေသခင္မွာတရားအားထုတ္ဖို့ အတြက္ တိုက္တြန္းဘို့ တရားအားထုတ္ေစဘို့ သားသမီးေတြကလည္း မိဘေတြအတြက္ တရား တေန့ကို ၅ မိနစ္ျဖစ္ ျဖစ္၊ ၁၀ မိနစ္ျဖစ္ျဖစ္ ထုိင္ျပီး ပူေဇာ္ေက်းဇူးဆပ္ဖို့ေဟာၾကားတာနာခဲ့ရဘူးပါတယ္။ တခါမွာေတာ့ ဆရာေတာ္ ဘုရားၾကီးက အခုလိုဘဲ ေဟာေျပာပါတယ္။ မိဘေတြကို ေသခါနီးမွာ သူတို့ျပဳခဲ့တဲ့ ကုသိုလ္ေတြကို အေဖဘုရားတည္ခဲ့တာ အာရံုျပဳ၊ ေက်ာင္းေဆာက္လွဴခဲ့တာ အာရံုျပဳလို့ေဘးကေန ေျပာေပးရင္ ဘာျဖစ္မွာလဲ။ သာ၀ကမ်ားက တညီတညြတ္ဲထဲ အဲဒီမွာ အေစာင့္သြားျဖစ္မွာပါဘုရား။
ဟုတ္တယ္။ အဲဒီကို စြဲသြားျပီး စိတ္ကအဲဒီေရာက္ျပီး သူလွဴခဲ့တာဆိုတာၾကီးစြဲသြားရင္ အဲဒီမွာ ေက်ာင္းေစာင့္ ဘုရားေစာင့္ေတြသြားျဖစ္ေနမယ္လို့ေဟာေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးဟာ ေန့စဥ္စားေသာက္ေနတဲ့ သက္ရိွသတၱ၀ါေတြျဖစ္တဲ့ ၾကက္ ၀က္ငါး စသည္ကိုေတာင္ စြဲမွာစိုးလို့ မၾကာခဏသတိေပးတရားေဟာၾကားေ ေတာ္မူပါတယ္။ ၾကက္စြဲ ၀က္စြဲ စြဲမယ္ေနာ္။ စြဲရင္ဘယ္သြားမလဲ။ အပါယ္သြားမယ္ဆိုျပီး မၾကာခဏကို ထပ္ခါ ထပ္ခါေဟာၾကားသတိေပးေတာ္မူပါတယ္။ လူဆိုတာ ေန့စဥ္ျပဳေနသမ်ွဟာ အက်င့္ အက်င့္ကေန ၀ါသနာ၊ ၀ါသနာကေန အစြဲအလမ္းျဖစ္သြားတာမဟုတ္လားရွင္။ ဒါေၾကာင့္ ေသခါနီးလူေတြကို ဘာလွဴခဲ့တာ ညာလွဴခဲ့တာဆုိတဲ့ အစြဲမ်ဳိးကို ဆြေပးမဲ့အစား ၊ မိဘေတြကို တရားအားထုတ္တတ္တဲ့ေလးကို အေလ့အက်င့္ရ ေအာင္ျပဳထားျပီး တရားကိုမွတ္ပါလို့ အစြဲလြတ္ရာကို ဦးတည္ေပးတာက လမ္းေၾကာင္းအမွန္မဟုတ္ပါလားရွင္။
ဒါေၾကာင့္က်မစဥ္းစားစရာေလးမ်ားလို့ အမည္တပ္လိုက္ရပါတယ္ရွင္။