ပညာတတ္၊ သညာတတ္ေတြအေပၚ ဂုဏ္လုပ္ျပီးအနွစ္မဲ့ေနတတ္ေလရဲ့

ပညာတတ္၊ သညာတတ္ေတြအေပၚ ဂုဏ္လုပ္ျပီးအနွစ္မဲ့ေနတတ္ေလရဲ့
ပကာသနပညာ၊ သညာေတြကိုတတ္ျပီး အဲဒါေတြအေပၚဂုဏ္လုပ္ရင္း ဘ၀ရဲ့တန္ဘိုးရိွတဲ့အခ်ိန္ေတြကို အမ်ားၾကီးျဖဳန္းပစ္ၾကတယ္။ သဘာ၀ပညာကိုေတာ့ ေမ့ထားတတ္တယ္။ ပညာလို့လည္းမထင္ၾကဘူး။ သဘာ၀ ပညာကေတာ့ သတိရိွမွ၊ က်င့္မွရတယ္။ တခ်က္ခုတ္နွစ္ခ်က္ျပတ္ လုပ္ရင္းကိုင္ရင္းလည္းယူတတ္ရင္ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီလုိယူမဲ့အစား သုတမယဥာဏ္၊ စိႏၱာမယဥာဏ္၊ ဘ၀နာမယဥာဏ္လုိ့(၃)မ်ဳိးထဲမွာ သူမ်ားေျပာလုိ့ သိတဲ့အသိ၊ သင္လို့သိတဲ့အသိ၊ စာဖတ္လို့သိတဲ့အသိေလးေတြ(သုတမယ) အသိေတြနဲ့ အကာေပၚမွာတင္ ေမ်ာေပါေလာေပၚျပီး ျငင္းခ်ခုန္က်၊ ငါအသိ ငါအတတ္ေတြလုပ္ေနၾကတယ္။ ခႏၱာကိုယ္ထဲက သဘာ၀တရားေတြရဲ့ သေဘာသဘာ၀ကို ကုိယ္တိုင္သတိနဲ့ေစာင့္ၾကည့္ျပီး သိတဲ့နက္နဲသိမ္ေမြ႕တဲ့ သဘာ၀ပညာကိုသိတဲ့ဥာဏ္က သာ အကာေတြခြာထုတ္တဲ့ အနစ္စစ္စစ္ သဘာ၀ဓမၼစစ္စစ္၊ နိဗၺာန္ကို မ်က္ေမွာက္ျပဳနုိင္ေအာင္ ဆြဲေခၚသြားမဲ့ ဥာဏ္စစ္စစ္ျဖစ္ပါတယ္။


ခ်မ္းသာအစစ္ကို မသိေတာ့ ခ်မ္းသာမွဳအတုကို အစစ္ထင္ျပီးကိုးကြယ္ေနတယ္.
သတၱ၀ါမွန္သမွ် ခ်မ္းသာမွဳကို အခ်ိန္နဲ့အမွ်ရွာေဖြေနၾကတယ္။ တရားတဲ့နည္းနဲ့ရွာသလို မတရားတဲ့ နည္းေတြနဲ့လည္းရွာၾကတယ္။ အမ်ားစုရွာေဖြရရိွေနၾကတာဟာ အာရံုငါးပါးနဲ့ပတ္သက္ဆက္ႏြယ္ေနတဲ့ ခ်မ္းသာမွဳေတြျဖစ္တယ္။ ဒါေတြဟာ အစစ္မဟုတ္ဖူး။ ခႏၱာကိုယ္အတြင္းကို အသိဥာဏ္နဲ့မွီျပီးရတဲ့ ခ်မ္းသာအစစ္ကိုေတာ့ လူေတြကတန္ဖိုးမသိၾကဖူး။ ရွာဖို့လည္းေမ့ေနျပီး ဒါန၊ သီလေလာက္တင္ လမး္ဆံုးေနၾကတယ္။ မရေသးတာေတြရလာရင္ ထပ္ရဖို့ ခိုင္ျမဲဘို့ ၊ ဒီပကာသနေတြကို ရရင္ခ်မး္သာ နုိးနုိး အထင္ေရာက္ျပီး အဲဒီေနာက္ကိုဘဲ တေကာက္ေကာက္လုိက္ရတယ္။ ခုိင္ျမဲတဲ့ခ်မ္းသာအစစ္ကို မိမိခႏၱာကို မွာမရွာၾကဘူး။ သံသရာအထိပါ အာမခံေပးမဲ့ခ်မ္းသာအစစ္က ခႏၱာကိုယ္က သဘာ၀ကိုသိတဲ့ဥာဥ္ပါ။